In de jaren zestig ontstaat er een hernieuwde aandacht voor de oorlog, o.a. door het proces Eichmann, de televisieserie van Lou de Jong en het boek ‘Ondergang’ van Jacques Presser. De naoorlogse generatie gaat de begrippen goed en fout uit de oorlog hanteren bij de polarisatie tussen linkse en rechtse politieke groeperingen. De oorlog komt niet op grotere afstand, maar wordt integendeel geactualiseerd. Goed en fout, maar ook collaborateur worden termen die te pas en te onpas gebruikt worden. Voor de kinderen van degenen die de kant van de bezetter kozen, neemt de spanning over het familiegeheim of de stigmatisering door de omgeving niet af. Lotgenoten moesten altijd al over het verleden zwijgen, om zo te vermijden dat anderen zich van hen zouden distantiëren. Nu moeten zij ook meer op hun hoede zijn voor hun eigen generatiegenoten.
De feiten over de Holocaust komen nu pas duidelijk in de publiciteit. Lotgenoten kunnen zich vertwijfeld gaan afvragen, wat hun ouders of grootouders van de Jodenvervolging wisten en of zij daar zelf aan hebben deelgenomen. Als zij het wisten en daar geen gewetensnood over kregen, dan vragen hun kinderen zich soms af, of zij daarmee misschien erfelijk belast zijn.