Het generatieconflict van de jaren zestig laat de gezinnen van lotgenoten niet onberoerd. Jongeren gaan van de ouderen verantwoording vragen over hun daden. Ouders die de Duitsers tijdens de oorlog gesteund hebben, willen vaak niet over hun keuze spreken of trachten uit te leggen waarom zij deze hebben gemaakt. Voor de jongeren is hun uitleg vaak niet voldoende, zij tonen weinig begrip. Zij groeien op in een totaal andere maatschappelijke werkelijkheid dan hun ouders en kunnen zich moeilijk in de omstandigheden van voor de oorlog verplaatsen. Alle autoriteiten worden ter discussie gesteld, terwijl de Nederlanders altijd gekenmerkt geweest zijn door hun gehoorzaamheid aan het gezag. De ouders worden in de verdediging gedrukt en doen er voortaan het zwijgen toe. Verbitterde verhoudingen zijn het gevolg. Soms wordt het contact tussen ouders en hun kinderen verbroken.
Jongeren hebben doorgaans de behoefte om zich tegen de ouders af te zetten, in elk geval om zich van hen te onderscheiden. In gezinnen van collaborateurs kan dat betekenen, dat de kinderen kiezen voor een linkse politieke partij. Zij doen dit vaak op dezelfde fanatieke manier als hun ouders in hun tijd kozen voor de rechtse partijen. Dit wordt door de ouders wél, maar door de kinderen vaak niet gezien. Soms is er bij de kinderen echter een duidelijk besef aanwezig, dat de rechtse politiek gefaald heeft en wordt de keuze voor links heel bewust gemaakt.