De lotgenoten die vóór de oorlog geboren zijn en een gezin hebben gesticht zien hun kinderen zelfstandig worden en een eigen gezin stichten. Voor een aantal komt het einde van een loopbaan in zicht. Velen worden geconfronteerd met het verminderen van energie en flexibiliteit, er komen bressen in de muren die zij om het verleden opgetrokken hebben.
Lotgenoten die na de oorlog geboren zijn hebben in hun gezinnen te maken met tieners die vaak kritische vragen stellen, ook over het verleden. Het werk in beroep of als vrijwilliger vraagt nog veel aandacht; er kan nog veel energie in gestopt worden en dat wordt ook gedaan (vaak onbewust om het verleden op afstand te houden). Els zegt hierover: ‘Op allerlei fronten mocht er in de samenleving veel in ontwikkeling zijn en dat namen we wel waar, op voorwaarde dat het op ons eigen terrein maar rustig bleef. Ons geheim hielden we binnen en onze energie ging naar andere zaken.’
Voor lotgenoten en zeker voor de kleinkinderen die in de jaren zestig geboren zijn, is dit de periode waarin zij volwassen worden en het hoofd moeten bieden aan de problemen die dat proces met zich mee brengt. Het verleden dient zich echter vaak problematisch aan in een overgangssituatie als huwelijk, kinderen krijgen, of in de noodzaak een nieuwe baan te moeten zoeken.