De trend van de voorgaande periode naar individualisering, zelfontplooiing en zelfverwerkelijking toe zet zich nu door. Daardoor komt er meer ruimte om mensen als individu te beschouwen en niet als behorend bij een bepaalde groep. Voor lotgenoten houdt dat in, dat er meer mensen het onderscheid leren maken tussen enerzijds degenen die zelf voor collaboratie met de bezetters kozen en anderzijds hun kinderen.
De begrippen goed en fout die vanaf de oorlog de toon hebben gezet in de publieke discussie, verdwijnen nog niet van het toneel, maar er komen steeds meer mensen die niet meer in die termen (willen) denken. Door de hardnekkigheid waarmee anderen aan de begrippen goed en fout blijven vasthouden of door het besef dat dit denken diep in de samenleving geworteld is, behoudt het wel relevantie. Toch komt er nu ruimte voor de kinderen van ‘foute’ ouders.

Door het initiatief van o.a. ds. A. Klamer en drs. M. Montessori wordt in 1981 de werkgroep Herkenning opgericht. Zij bepleiten voor de kinderen van ‘foute’ ouders dezelfde publieke en maatschappelijke behandeling als voor andere groepen oorlogsgetroffenen en hun kinderen.