Voor de familieleden van degenen die in de dossiers genoemd worden, heeft deze wetenschappelijke waarde echter geen prioriteit. Sinds jaren al dienen mensen een verzoek in om een dossier in te zien. Aanvankelijk ging dit mondjesmaat: het was ongebruikelijk, men moest een uitvoerig verzoek indienen en het was in die tijd voor de meesten een enorme stap om zichzelf tegenover vreemden als (klein-)kind van een NSB’er te manifesteren. De ambtenaren echter bleken neutraal, vriendelijk en zo nodig behulpzaam te zijn. In de loop der jaren hebben veel van onze lotgenoten het dossier ingezien en ervaren hoe zinvol het was feiten uit hun verleden of dat van hun naaste familie te leren kennen, vooral als de betrokken (groot-)ouders er zelf niet over wilden of konden praten. Feitenkennis bleek voor de verwerking waardevoller te zijn dan ontkennen of angstig fantaseren. Toen men er bij het ministerie dan ook over begon te denken vijftig jaar na de oorlog de dossiers te vernietigen, is daar mede vanuit Herkenning heftig tegen geprotesteerd. De dossiers zijn niet alleen als bron van algemeen historisch onderzoek belangrijk maar ook voor feitenkennis van de kinderen en kleinkinderen van collaborateurs. Mede als gevolg van de protesten bestaat het archief nog steeds, weliswaar bij een andere Rijksdienst, maar toegankelijk onder dezelfde voorwaarden als voorheen om de privacy te beschermen.