Zodra een bezoeker binnenkomt probeert hij/zij in te schatten hoeveel een bezoeker, die het verleden van zijn familie komt bestuderen, emotioneel aan kan. Hij/zij brengt de mensen vervolgens naar de studiezaal en houdt ze, afhankelijk van de impact die hij/zij verwacht, al of niet in de gaten.

Een vroegere medewerker van het archief gaf het als volgt weer: ‘Iedereen die binnenkomt heeft een molensteen om z’n nek hangen, ik vind het vaak schrijnend. Bezoekers vertellen aan hun eigen kinderen dat ze naar de Pier van Scheveningen gaan, terwijl ze een afspraak met ons hebben. En dat gaat me door merg en been’.

Het belangrijkste van zijn functioneren formuleerde hij als volgt: ‘Ik probeer een steunpilaar te zijn voor mijn bezoekers en een oor te hebben voor hun problematiek’.