Een tweede briefschrijver meldt hoe hij op basis van inconsistenties in de verhalen van zijn moeder het dossier van de vader wilde inzien, een reeds lang voor de oorlog in Nederland wonende Oostenrijker. Hij vertelt veel over wat hij - geboren 1936 - als kind meemaakte nadat de moeder op aanraden van de vader in 1943 naar Oostenrijk was gegaan: ‘Het gebied waar wij woonden was zwaar oorlogsgebied. Russen, Duitsers en Engelsen hebben daar drie maanden landjepik gedaan. Daarna heeft mijn moeder het bestaan haar drie Duits sprekende kinderen en mij in Lederhose bij de familie te dumpen’. En hij besluit zijn brief aldus: ‘Ik ben een moeilijk mens blijkbaar, maar het zien van dat dossier heeft heel verhelderend gewerkt. Eigenlijk moet ik het nogmaals gaan lezen’. Uit deze reactie blijkt hoe inzage een belangrijke functie had bij het zich losmaken van de leugens en de mystificaties van een ouder - wat een belangrijke stap is voor ieder kind om na een traumatische ervaring bij zichzelf te komen en eigen keuzes te leren maken.