De laatste reactie beschrijft het langjarige proces van voorwerk om eindelijk de stap te wagen het dossier van de begin vijftiger jaren overleden vader in te zien. Vader had als NSB-lid 4 jaar in de kampen Amersfoort en Vught gezeten, de kinderen - zes in getal - verbleven 5 jaar in internaten tot het gezin in 1950 werd herenigd. Het dilemma dat haar lange tijd weerhield was enerzijds: ‘Wil en kan ik mijn geïdealiseerde vaderbeeld opgeven...als hij bijvoorbeeld afgebroken mensenlevens op zijn geweten zou hebben?’ en anderzijds: ‘Wil en kan ik met mijn boosheid en woede omgaan, als hij een “brood NSB-ertje” is geweest? Want daar ging ik altijd van uit! Waarom heeft de maatschappij hem en ons allemaal al dat leed aangedaan? Was zo’n zware straf evenredig aan zijn daden? Het heeft hem ook zijn leven gekost op 48-jarige leeftijd’. Pas in 1995 was het zover en hoewel het een emotionele en verwarde dag was kon hij positief worden afgesloten. Met negen korte statements markeert deze briefschrijfster de effecten van inzage in “het dossier”: