Vaak half vergeten en verwaarloosd, vaak ook diep weggestopt opdat het niet gevonden kan worden door de verkeerden. Weggestopt, maar niet weggegooid, want vaak is het een verleden waarvan men weet dat het niet weg te gooien is. Bovendien realiseert men zich vaak dat de spullen meer dan alleen een persoonlijke waarde hebben, al gaat het dan in eerste instantie om de eigen familie. Daarnaast hebben ze waarde omdat het veelzeggend is over die tijd en de keuzes die mensen toen hebben gemaakt. Een meer dan persoonlijk belang dat in de afgelopen decennia natuurlijk wel zo goed als uitsluitend negatief is beoordeeld. Bij Herkenning staat een kast die op slot kan. Daarin bewaren we wat we zoal ontvangen aan boeken en tijdschriften van voor en tijdens de bezettingsjaren. Nationaal-socialistische lectuur, bronnen voor de verbeelding van een tijd, een tijdgeest en overtuigingen die ons nu vreemd, koddig, kwaadaardig, ongelofelijk naiëf, merkwaardig verleidelijk en in alle opzichten gedateerd, lijken. Bronnen van verbeelding die niettemin nodig kunnen zijn om herinneringen productief te maken, om de destructiviteit van de ideologie los te kunnen zien van overwegingen die niet destructief waren.