Kinderen die het op de bijeenkomsten van de Jeugdstorm plezierig hebben gevonden – de natuurwandelingen, de speurtochten, het zingen om het kampvuur – schamen zich daar later soms over, omdat zij zonder het overigens te weten, lid zijn geweest van een beweging die Europa in een verschrikkelijke oorlog heeft gestort. Toch wordt vaak met nostalgie teruggedacht aan de kameraadschap die verloren is gegaan, doordat deze naderhand door de buitenwacht als ‘fout’ werd gezien of doordat men zelf tot het inzicht gekomen was dat deze niet langer mogelijk was.
Veel kinderen die gedwongen lid waren van de Jeugdstorm schamen zich daar later over. Pijnlijk is het, dat zij, hoewel zij geen eigen keuze hebben kunnen maken, later wel op het lidmaatschap van de jeugdbeweging aangesproken werden en door anderen alsnog ‘fout’ werden verklaard. Naast schaamte is er ook een gevoel van machteloosheid: anderen, je ouders, beslisten over het lidmaatschap en de samenleving had na 1945 geen boodschap aan hoe de situatie werkelijk geweest was.
Door de verwarring, de uitsluiting, de pesterijen en het isolement werden zelfvertrouwen en zelfrespect ondermijnd. Sommige kinderen trokken zich helemaal in zichzelf terug om verdere pesterijen en uitsluiting te voorkomen. Anderen probeerden door klasgenoten of buurtkinderen geaccepteerd te worden, door vriendschap te ‘kopen’, bijvoorbeeld door zich overmatig aan te passen of door snoep uit te delen.