Soms kwam het zelfs tot gebruik van geweld. Tineke vertelt: ‘In 1943 werd er een baksteen door de voorruit in de kamer gegooid.[] Dat had misschien nog niet zo’n grote indruk op me gemaakt als niet juist mijn pas genezen baby broertje van goed 2 maanden in zijn wiegje pal voor die ruit stond. Z’n bedje lag vol splinters en mijn moeder werd hysterisch van schrik. Dat gaf mij het gevoel dat we ons leven nergens meer zeker waren, als zo’n lief klein kindje in huis al zoveel gevaar liep.’

Verblijf in Duitsland
Sommige kinderen werden naar Duitsland gestuurd om deel te nemen aan een kinderkamp. Ook Duitse kinderen uit de grote steden namen aan deze activiteiten van de Kinderlandverschickung deel, die deels bedoeld waren om kinderen uit het oorlogsgeweld te halen en deels op indoctrinatie gericht waren. Voor de Nederlandse kinderen betekende het bevrijd te zijn van de pesterijen en het isolement in Nederland. Maar het bracht tevens de scheiding van de ouders en verlies van de geborgenheid van het gezin met zich mee, vaak voor weken, soms voor maanden.
Dat gaf tegenstrijdige gevoelens. Aan de ene kant was er het plezier, soms ook het gevoel bevoorrecht te zijn, maar het gemis van ouders en broertjes en zusjes telde vaak heel zwaar.