Trees zegt hierover: ‘Je had het gevoel door je ouders in de steek gelaten te zijn en er alléén voor te staan in het leven, een gevoel dat je ook later nog parten speelde.’
Sommige kinderen, zoals Trees, gingen in Duitsland naar de Reichsschule für Mädel. Oudere kinderen, zoals Jacques, werden voor werk naar Duitsland gestuurd, soms voor enkele jaren.
Kinderen van enkele duizenden collaborateurs die zich in het oosten vestigden (in het kader van Werkdienst Holland, de Oostcompagnie, de SS-Frontarbeiter) ondervonden de onzekerheden van een chaotische en mislukte emigratie. Oudere Jeugdstormers werden gedwongen ingeschakeld in diverse defensieve taken. Zij moesten zich daar later over verantwoorden, terwijl er geen sprake van vrije keuze was geweest. Dat kan een diep gevoel van onmacht geven, het gevoel niet aan het lot te kunnen ontkomen.

Psychische gevolgen
Voor de meeste kinderen was de oorlog een angstige tijd. Oudere kinderen konden het leven in oorlogstijd daarentegen ook wel spannend vinden.
Gezinnen van degenen die aan de kant van de bezetters stonden, kwamen in een steeds groter isolement, zowel doordat zij door hun omgeving met wantrouwen bejegend werden als doordat velen zich daarom ook zelf al bij voorbaat gingen isoleren.