Na de invasie van de geallieerde legers in juni 1944 en hun snelle opmars door Frankrijk en België vreesde de leiding van de NSB dat de geallieerden Nederland snel zouden bereiken. Men was bang voor represaillemaatregelen en besloot vrouwen en kinderen, die daarvoor in aanmerking wilden komen, naar Duitsland te vervoeren. Naar schatting zijn 35.000 vrouwen en kinderen ondergebracht in de streek gelegen tussen Hamburg, Hannover, Bremen en Brunswijk; een 30.000 ging naar streken elders in Duitsland. Els vertelt dat hun gezin, nadat de inwoners van haar dorp in 1944 moesten evacueren, verder trok naar Duitsland. Van de leden van Herkenning die aan een enquête van het Historisch Nieuwsblad deelnamen, gaf 42% aan dat zij in Duitsland waren geweest.
De oproep van de leiding van de NSB om naar Duitsland te gaan bracht in de meeste gezinnen heel wat spanning. Moest men naar Duitsland gaan of juist in Nederland blijven? Meestal werd besloten dat alleen de moeder met haar kinderen zou vertrekken, de vaders mochten van de partijleiding niet mee. De kinderen die vertrokken, moesten hun vader voor langere tijd missen – niemand kon zeggen voor hoe lang – en ze moesten bovendien hun vertrouwde omgeving verlaten. Ze kwamen op volle stations en maakten de reis in speciaal door de partijleiding gecharterde treinen. Soms werden deze onderweg door geallieerde vliegtuigen beschoten.