Na de bevrijding werden de bezittingen van collaborateurs geconfisqueerd, voor zover deze niet voor die tijd door die of gene uit het huis waren weggenomen. De huizen werden verzegeld. Yvonne’s moeder vroeg of ze tenminste de fotoalbums nog uit huis mocht halen, hetgeen geweigerd werd. Veel familiefoto’s liggen nu in de dossiers in het algemeen Rijksarchief, waarvandaan ze ook nu nog niet meegenomen mogen worden. Kinderen die deze dossiers raadplegen zien ze daar en zouden die graag meenemen. Dat is niet toegestaan. Hooguit staat een vriendelijke ambtenaar hen toe een kopie te maken.
Corry zegt: ‘Door de confiscaties is het net of ik de eerste acht jaar van mijn leven niet heb bestaan. Niets uit die tijd is gebleven, geen foto’s, geen tastbare dingen. Geen foto’s van mijn te vroeg overleden broertje, van grootvaders en –moeders.’
Het is bekend, dat bijvoorbeeld communieboekjes, spaarboekjes en ook speelgoed in beslag genomen zijn. Mia die later in het kindertehuis haar eigen pop zag en die graag wilde hebben om mee te spelen, kreeg te horen: ‘Niets is meer van jullie, alles is nu van ons.’