Els herinnert zich: ‘Enkele uren [na zijn arrestatie] is mijn vader door dorpsgenoten zwaar mishandeld zonder dat de politie ingreep; later werd hij afgevoerd naar een politiebureau elders en weer later naar kampen in Amersfoort en Vught.’
Niet alleen angst is opgeslagen, er is bij menig lotgenoot ook veel (soms onbewuste) woede opgeslagen, woede over de behandeling die hun ouders moesten ondergaan. Ook machteloosheid, omdat zij hun ouders niet konden beschermen en het bruut geweld niet konden afwenden.
Veelal werd het gezinsverband verbroken. De kinderen wisten niet waar hun ouders waren, wisten vaak niet eens of hun ‘verdwenen’ ouders nog leefden. Soms werd hun verteld dat ze terechtgesteld waren. Op hun beurt wisten de ouders niet waar hun kinderen waren. Scheiding van de ouders is voor kinderen een aangrijpende gebeurtenis, zeker als ze zo klein zijn dat ze het niet kunnen begrijpen en ze de bescherming van de ouders nog zo hard nodig hebben.