Bij de arrestaties ging het vaak hard toe. Kinderen zagen en hoorden hoe hun ouders vernederd en soms mishandeld werden. Pragit beschrijft het als volgt: ‘Bij de arrestatie in 1945 was ik net 2 jaar en bij de vrijlating van m’n vader was ik 4 jaar. Ik heb toentertijd niets begrepen van wat er gebeurde, maar heb een en ander wel opgeslagen in mijn lijf. Mijn ouders werden gearresteerd met het geweer in de aanslag en vervolgens weggevoerd, wij kinderen bleven gillend achter. Die gebeurtenis in april 1945 zit in mijn lijf: als 2-jarige heb ik alleen de emoties zonder verhaal opgeslagen, die later onberedeneerd weer de kop op kunnen steken. Die opgeslagen emoties zijn pas op latere leeftijd heftig gaan opspelen: ik heb diverse therapieën gehad, bezocht het Justitiearchief, heb diverse tv-optredens gedaan en kranteninterviews gegeven. Dit allemaal om mezelf en m’n omgeving te laten weten dat het echt gebeurd is. Na emmers vol tranen ben ik nu zover, dat ik met droge ogen over “vroeger” kan vertellen. Bovendien komen nu allerlei jeugdherinneringen weer terug, die me dierbaar zijn en me sterker en meer geworteld maken.’