De kinderen moesten weer naar school. Ze kwamen in een vreemde omgeving, waar ze vaak gepest werden door zowel klasgenoten als onderwijzers. Thuis konden ze hier niet over klagen, omdat zij wel beseften dat hun moeder daar niets tegen kon ondernemen. Bovendien wilden ze de moeder die het toch al zo moeilijk had om het gezin te verzorgen, niet met hun problemen lastig vallen. Zo stonden ze onbeschermd in hun nieuwe omgeving.
Pragit vertelt, dat zij toen het idee had, dat ze niet goed was, dat ze niet deugde. Ellie werd door de hoofdleidster van de kleuterschool naar haar eigen klas gebracht en met een minachtend: ‘Een NSB-kind’ door de deuropening geduwd. Gelukkig nam de juf van haar klas het voor haar op en liet haar de kleine kinderen helpen.
Het kwam vaak voor dat kinderen die in Duitsland geweest waren een leerachterstand hadden en in een lagere klas geplaatst werden dan de klas waarin ze gezien hun leeftijd hoorden. Ze werden vaak voor ‘dom’ aangezien of uitgescholden. Zij namen dat oordeel soms zelf over en dit ondermijnde het zelfvertrouwen nog meer. Door alle ervaringen konden sommigen zich moeilijk concentreren, waardoor hun resultaten onder niveau bleven. Dat gaf, soms een levenslange, frustratie.
Op bepaalde scholen, vooral bijzondere scholen, werden kinderen van NSB-ers en andere collaborateurs geweigerd.