Sommige oudere kinderen moesten na de Duitse capitulatie de terugtocht naar Nederland in hun eentje aanvaarden. Vervoer was er nauwelijks. Sommigen legden de afstand van Tsjechoslowakije of van het oosten van Duitsland naar huis te voet af. Bij de grens werd er streng gecontroleerd en werden de nieuw aangekomenen met DDT-poeder bespoten om hen te ontsmetten. Uit de rapporten van het SOTO (Stichting Onderzoek Terugkeer en Opvang) dat de opvang van Nederlanders na de oorlog in kaart moest brengen, blijkt dat de meeste repatrianten een slechte ontvangst te incasseren kregen. ‘Foute’ repatrianten viel uiteraard nog minder welwillendheid ten deel. Zij werden bij terugkomst in de meeste gevallen vijandig bejegend en meteen geïnterneerd. De kinderen werden in het beste geval onverschillig behandeld.
Een aantal gezinnen kwam pas in de loop van het jaar 1945 naar Nederland terug, sommige pas in 1946.