In de interneringskampen waren de leefomstandigheden, zeker in het begin, erbarmelijk. De kleine kinderen hadden daar nog het meeste van te lijden. Voor zieke kinderen werd vaak geen medische hulp gezocht en een onbekend aantal is in het kamp bezweken (1) De kinderen zagen hun ouders in een machteloze positie, waren soms getuige van mishandelingen en vernedering of zelfs verkrachting. Het kind kon zich afvragen wanneer het zelf aan de beurt zou komen. Woede over wat de ouders werd aangedaan kon niet geuit worden. Het vertrouwen in volwassenen voor zover dat na de oorlog nog aanwezig was, kreeg opnieuw een knauw.
Sommige kinderen werden door familieleden uit de kampen gehaald, zeker nadat het Militair Gezag besloten had dat er geen kinderen meer in de kampen mochten zijn. Weliswaar was het leven in het kamp bedreigend, maar de kinderen hadden nog wel hun moeder bij zich. Toen ze naar familie gingen, moesten zij van hun moeder scheiden en ook dat was weer een ingrijpende ervaring.
Bij familie werd vaak van de kinderen verwacht dat ze dankbaar zouden zijn. Er zijn verhalen bekend van kinderen die door de familie als hulp in de huishouding of voor de vieze karweitjes werden misbruikt. Kinderen kregen verwijten naar hun hoofd geslingerd over de slechtheid van hun ouders, waardoor zij in de verdediging werden gedrukt.