Sommigen, o. a. Flip en Pia vertelden van mishandeling en zelfs misbruik. De oudere kinderen kregen heropvoeding, maar dit gebeurde vaak zo autoritair dat het contra-productief was. Kinderen die door de spanningen weer in hun bed plasten, ontvingen straf in plaats van begrip. Lia echter vertelde, dat zij het in haar tehuis goed had gehad, de verzorgsters probeerden een veilige en huiselijke sfeer te scheppen.
De meisjes van de Reichsschule werden na terugkomst in Nederland ook heropgevoed. Trees vertelt: ‘De behandeling was niet slecht, maar de films over de concentratiekampen gaven mij het gevoel geen recht op leven te hebben. Dat leidde later tot de houding driedubbel dienstbaar te moeten zijn, alles dubbel goed te moeten doen en dus nooit genoeg te kunnen doen.’
De kinderen kregen maar zelden bezoek van de ouders, zij gingen ook zelf sporadisch bij hun ouders in de interneringskampen op bezoek. Er was meestal geen geld, er moesten soms grote afstanden overbrugd worden en rond de bezoeken hing een sfeer van geheimhouding. Bij de bezoeken was altijd een kampwacht aanwezig, er was geen enkele privacy. Kinderen waren onder de indruk van de vernederende situatie van hun ouders. De gevangen ouder leek niet meer op de vader of moeder die zij gekend hadden. Voor de kleinste kinderen was die man of vrouw vaak een vreemde.