In de ongeveer 100 kindertehuizen die tussen 1944 en 1948 als opvang voor kinderen van ‘foute’ ouders hebben gefungeerd hebben ongeveer 8000 kinderen tijdelijk onderdak gevonden. Sommige kinderen zijn een paar maal van kindertehuis veranderd. Kinderen uit één gezin, - zoals o.a. Karin vertelde -, werden vaak niet in hetzelfde kindertehuis opgenomen. Handelde men uit onverschilligheid of handelde men met opzet zo? Het gevolg was in ieder geval dat zij nu elkaar niet meer konden steunen. Kinderen die wel met broertjes en/of zusjes in hetzelfde tehuis verbleven vertellen hoe positief dat voor hen geweest is. Wel droegen de oudsten in dat geval weer een te grote verantwoordelijkheid voor hun leeftijd. De behandeling van de kinderen in de diverse tehuizen was heel verschillend.
Uit de 22 interviews die Paul Mantel en Gonda Scheffel-Baars voor hun doctoraalscriptie ‘N.S.B.-kinderen in tehuizen’ hielden, blijkt dat het regime over het algemeen hard was. Kinderen werd de slechtheid van de ouders voorgehouden. Tine vertelt dat zij in een tehuis boven de baby- en kinderbedjes bordjes heeft zien hangen met: ‘Jan B, kind van een SS-er.’ Voor zieke kinderen werd soms geen medische verzorging gezocht, zoals Flora vertelde.