Doordat de ouders veel energie nodig hadden voor het verwerken van de eigen problemen konden zij maar weinig aandacht en warmte aan hun kinderen geven, en hen zeker geen gevoel van veiligheid bieden. Kleine kinderen kregen op die manier geen stevige basis.
De frustratie en teleurstelling van de ouders uitte zich soms in onverwacht gedrag, zoals woedeaanvallen. Kinderen werden onzeker, bang voor een nieuwe uitbarsting en deden er alles aan om die te voorkomen. Zij gingen hun ouders ontzien en werden ‘brave’ kinderen. Vaak namen zij aan dat zij zelf de aanleiding waren en voelden zich schuldig.
De door de grotere kinderen met vreugde verwachte gezinshereniging was voor velen een grote teleurstelling. Voor de kleinere kinderen betekende het dat zij ineens een vader of moeder in huis kregen die ‘onbekend’ voor hen was. Weliswaar waren zij misschien mee op bezoek in de kampen geweest, maar die ‘vreemde’ man of mevrouw was niet in verband met de eigen familie gebracht.