Over de oorlog werd meestal niet meer gesproken. De kinderen konden hun ervaringen niet vertellen en de emoties over wat ze meegemaakt hadden, niet kwijt. Dit leidde soms tot nervositeit of slaapproblemen.
Als er wel over de oorlog gesproken werd, kwam meestal alleen het verhaal van de verbitterde ouders aan de beurt. Kinderen kregen de indruk, dat wat zij hadden meegemaakt, niet belangrijk was en dat zij zelf dus ook niet belangrijk waren.
Voor de na-de-oorlog geboren kinderen probeerde men het foute verleden te verzwijgen. Het ‘geheim’ was alleen bij de ouders en de oudere kinderen bekend. De kleinsten vermoedden dat er ‘iets ‘ was, maar wisten niet wat. Zij voelden zich buitengesloten, omdat de rest kennelijk iets met elkaar deelde, waar zij geen deel aan hadden. Zo ontstond vervreemding binnen het eigen gezin.