De relatie met de rest van de familie voor zover deze niet gecollaboreerd had, bleef vaak problematisch. Kinderen misten de spontaniteit in de relaties met grootouders, ooms en tantes en nichtjes en neefjes. Sommige familieleden verbraken het contact definitief. Soms werd men door enkele familieleden financieel gesteund. Dit gaf een afhankelijkheid waarmee beide zijden soms moeilijk konden omgaan. Inwoning bij familie, wat door de woningnood niet ongebruikelijk was, veroorzaakte in het geval van de ex-gedetineerden vaak spanningen. Men voelde zich gedoogd, niet van harte welkom. De familie wilde niet op het politieke verleden van de inwonenden aangekeken worden.
De relatie met buren en vrienden stond vaak onder spanning. Bij verenigingen en sociale activiteiten waren de gezinnen van ex-politieke gevangenen vaak niet welkom. Willy zegt daarover: ‘Ik mocht met een ouder buurmeisje het kerstfeest vieren in de Nederlands Hervormde kerk in ons dorp. De kerkdeur werd voor mij dicht gedaan – ik was 4 jaar.[] Ik probeerde het ook bij de meisjesvereniging (van de Ned.Herv. kerk). Mijn aanwezigheid was van korte duur. De leidster van de zondagsschool was ook de leidster van de meisjesvereniging. Ze kwam uit een anti-NSB-gezin. Een (oudere) broer van de leidster was bevriend met mijn broer. Opeens was de vriendschap over.[]