Bij hun veroordeling verloren de ex-collaborateurs hun staatsburgerschap voor tenminste tien jaar, voor sommigen was de termijn zelfs langer. Dat hield in dat zij geen stemrecht meer hadden. Lucia zegt hierover: ‘De onthouding van actief en passief stemrecht was voor mijn vader bepaald voor een duur van 15 jaar, dus tot 1960. Dit gebeurde natuurlijk in een tijd waarin je stemplicht had: iedereen moest gaan stemmen. [Ging je niet] dan was je daarmee natuurlijk echt een uitzondering.’
Het betekende ook dat men geen paspoort kreeg. Vertrek naar het buitenland, vaak geambieerd om van de stigmatisering in het vaderland af te zijn, was voor statenlozen in feite onmogelijk. De ouders van Lucia hadden wel naar Canada willen emigreren, maar dat ging vanwege het verlies van het Nederlanderschap niet door. Eind 50’er jaren is een aantal collaborateursgezinnen geëmigreerd.
Reizen naar het buitenland was uiteraard ook onmogelijk. In de opbouwjaren viel dat nog niet zo op, omdat nog maar weinig Nederlanders zich de luxe van een buitenlandse reis konden veroorloven, later werd dat problematischer. Zeker voor degenen die al voor de oorlog regelmatig naar het buitenland gingen, was het moeilijk het niet-hebben van een paspoort te accepteren. Ook hier leed men statusverlies.