Veel lotgenoten voelden zich verward door wat de ‘maatschappij’ hen aandeed: de regelrechte pesterijen door de omgeving, het isolement, de (stilzwijgende) beschuldiging, buitengesloten te worden. Sommigen konden ook in die tijd al hun woede daarover voelen, de meesten verstopten het, wat later tot psychische problemen kon leiden. Corry merkt hierover op: ‘Zelf ben ik van mening dat als de toenmalige regering (met name H.M. Koningin Wilhelmina) niet zo’n fanatieke opstelling had gebezigd over de ‘landverraders waar geen plaats meer voor was’, het allemaal wat milder [voor ons] was uitgepakt.’