Category Archives: persoonlijke verhalen

  • -

‘Wat niet weet, wat niet deert’ – podcast

Een podcast door Mette Bunskoek

Het is de Tweede Wereldoorlog, je maakt een keuze die je beter niet had kunnen maken. Je kunt niet vermoeden dat tachtig jaar later je achterkleinkind daar nog steeds last van heeft.

In ‘Wat niet weet, wat niet deert’ duikt Mette Bunskoek in haar familiegeschiedenis en neemt je mee in haar zoektocht. Een verhalende podcast over een foute keuze en de gevolgen daarvan, over schaamte en schuldgevoel, over zwijgen of toch maar praten, over het verleden en de toekomst.

 

© 2021  Mette Bunskoek

Beluister hier de podcast    tijdsduur ca. 48 min.


  • -

Robert Niessen – De onzichtbare hand van mijn moeder

Reis naar het binnenste

Slaat het lichaam herinneringen op die de geest is vergeten? Hoe ‘fout’ was mijn opa? Kun je ook emoties van je moeder erven?
Een reisverslag van de innerlijke zoektocht naar mijn wortels.

Het schrijfproces van dit reisverslag ervaar ik als de laatste etappe van een jarenlange zoektocht naar antwoorden op enkele levensvragen die mij steeds meer dwars zaten:
‘Wat houdt mij klein?‘ en ‘Waar komt mijn groeiende onzekerheid vandaan?’ Het leven is te complex om daar sluitende antwoorden op te vinden – en daar ben ik ook niet op uit, maar ik ben ervan overtuigd geraakt dat ik met mijn geboorte niet alleen de genen, maar ook een deel van het verleden van mijn moeder heb meegekregen; niet haar feitelijke geschiedenis,
maar de gevoelens die zij heeft ervaren als kind van een landverrader, een NSB’er: gevoelens van schuld, schaamte en onzekerheid.

Auteur:    Robert Niessen    © 2021

Lees hier het hele verhaal   (PDF)

 

 

 


  • -

Jeroen Saris – Brief aan mijn Vader

Ik dacht dat je het wel wist….

Vader,

Op een nacht in het najaar van 1973 in een café op het Leidseplein nam Pater van Kilsdonk plaats op de barkruk naast mij. Ik was net voorzitter van de Studenten Raad van de VU geworden, waarvoor u mij een extra jaar studietoelage betaalde. Regelmatig kwam ik in het nieuws als woordvoerder van bezettingen tegen de collegegeld verhoging. Van Kilsdonk vroeg hoe het me verging in het studentenleven, zoals hij dat als studentenpastor gewend was. Al gauw kwam het gesprek op u, vader, en uw oorlogsverleden. Ik heb het u nooit verteld, denk ik. Het ging ongeveer zo. “Pas toen ik 18 was en het artikel in Vrij Nederland las, hoorde ik voor eerst van zijn NSB-verleden, en al die tijd daarvoor had hij mij niets verteld. Eerst steunde ik hem nog wel, hij mocht toch wel een tweede kans hebben in zijn leven? Maar toen ik hem wat later vroeg waarom hij niets verteld had, was zijn antwoord ‘ik dacht dat je het wel wist’. Voor mij stortte toen alles in. Ik vond hem laf, en mezelf bedrogen”. Ja vader, zo voelde ik het. Ineens stond u mijlenver van me af en vond ik dat u mijn steun niet langer verdiende. “Vanaf dat moment wilde ik niets meer met hem te maken hebben” zei ik. Van Kilsdonk probeerde het nog met: dat ik toch zoveel aan u zou kunnen hebben en dat u zo’n erudiete man was met een groot verantwoordelijkheidsgevoel, en dat u vast ook veel van mij zou houden. Ik was niet te vermurwen: “Het zou beter zijn geweest als er meteen na de oorlog strenger was opgetreden tegen de NSB’ers, zelfs nog liever een bijltjesdag”. Pater van Kilsdonk gruwde ervan en probeerde me nog tot rede te brengen met: “maar dan was jij er nu niet geweest” “Zeker” antwoordde ik, “dan was ik er niet geweest, maar daar had ik dan ook geen last van gehad”.

Hier de gehele brief online lezen of downloaden (PDF)

 

© 2021  J. Saris


  • -

Foto van vroeger – lezing door Geertje Kingma

FOTO VAN VROEGER

Buiten is het nat en somber
en het regent dat het giet.
‘k Zie ineens die oude foto
en dan voel ik weer verdriet.
‘k Zie mezelf als heel klein meisje
bij de poppenwagen staan
met dat blauw gebreide jurkje
en lange wollen kousen aan.

Kijk dat koppie…
Wàt verlegen…
‘k Weet me met mezelf geen raad…
Even lachen voor de foto,
maar ik voel dat het niet gaat…
In de zandbak naast het schuurtje
bak ik taartjes voor mijn pop.
En als moeder me straks roept
weet ik een plaats waar ‘k me verstop.

Als ik nu naar “toen” terugkijk
en die oude foto vind,
dan voel ik dat ‘k niet ben veranderd:
‘k ben nog steeds dat stille kind.
Gister, morgen, nu en toekomst:
alles loopt steeds door elkaar.
’t Verleden blijft me achtervolgen
ook al word ik honderd jaar…

Geertje Kingma,
Steenwijkerwold 1986.

Dit gedicht is onderdeel van de lezing zoals voorgedragen door Geertje Kingma op Herdenkingsavond 4 mei 2015

Lees hier de volledige tekst

© 2015 G. Kingma


  • -

Voor mijn prachtige, dappere dochters

In oktober 2018 las Monique van de Laar voor het eerst onderstaand gedicht, wat haar moeder voor haar en haar zus had geschreven in haar dagboek in 2005.

Dit gedicht heeft ze nooit met haar dochters gedeeld.

Monique heeft dit gedicht voor het eerst voorgedragen op de donateursdag van de Stichting Werkgroep Herkenning d.d. 30 maart 2019.
De aanwezigen werden geraakt door dit ontroerende gedicht.

Monique wilde hiermee haar moeder alvast een stukje erkenning en een stem geven. Haar moeder is in haar hoofd nooit vrij geweest….

(Overname met bronvermelding is toegestaan)

De ouders van Monique zijn beiden kinderen van ‘foute’ ouders in de WOII.
U kunt meer lezen op haar persoonlijke website:  www.moniquevandelaar.nl

 

English version available: FOR MY WONDERFUL, BRAVE DAUGHTERS

 

 

VOOR MIJN PRACHTIGE, DAPPERE DOCHTERS         6 NOVEMBER 2005

Zoekend, strijdend,
Fysiek en emotioneel lijdend.

Momenten van kille eenzaamheid,
hunkerend naar ’t eind,
van de zoektocht naar zichzelf.

Zich losworstelend vanuit ’t gewelf
van hun beperkende opvoeding
met een negatief zelfbeeld als herinnering.

Zoekend naar bevestiging, warmte en genegenheid
En naar ’t, voor de buitenwereld lijkt
bij de verkeerde personen
waarbij ze zichzelf nog niet konden tonen
maar door agressief gedrag
uit tomeloze onmacht
hun verdriet en pijn overschreeuwen
daarmee zeggend: “Gooi me niet voor de leeuwen

ik wil dat je míj ziet
met al m’n ingehouden verdriet
angsten en radeloze onzekerheid
houd me vast, geef me je begrip en tederheid!”

In hun fysieke volwassenheid
van binnen nog schreeuwend als in de tijd
van ’t onbegrepen kind
dat eenzaam en alleen een weg in de wereld vindt
besluiteloos, dan weer ’n zeker weten
groeiend terwijl telkens oude wonden worden opengereten.

Toch wordt heel langzaam met leeuwenmoed
de storm die van binnen woedt
steeds meer ’t zwijgen opgelegd
en laten ze waar ze aan waren gehecht,
– hun negatieve zelfbeeld, ontstaan in hun vroege kinderjaren –
in de woelige baren
van de Levenszee ten onder gaan
Ook ik sluit me met hen als voorbeeld hierbij aan !!!!!

M’n prachtige meiden en ik, ouwe Grijze
We kunnen en zullen vechten, ieder op z’n Eigen – Wijze !!

Geertruida Maria Weber
26 april 1935 – 23 januari 2017

 

 


  • -

Documentaire: Ans bezoekt opnieuw Westerbork

In deze indringende documentaire bezoekt Ans het Herinneringscentrum Kamp Westerbork.
Bij de rondgang over het terrein en langs gebouwen vertelt zij over haar eerdere persoonlijke ervaringen tijdens de periode van internering.
Van 24 april 1945 tot 1 december 1948 kreeg Kamp Westerbork de functie van interneringskamp voor collaborateurs of hen die daarvan verdacht werden.

Deze film is een initiatief van Stichting Werkgroep Herkenning

© 2018   Stichting Werkgroep Herkenning   Alle rechten voorbehouden  (zie aftiteling)

 

 


ARCHIEF

ZOEKEN

EnglishGermanFrenchDutch