Category Archives: nieuws

  • -

NSB – dochter wil kalifaatkinderen helpen

NSB-nazaat Jeanne Diele (1938) komt op voor IS-kinderen.

De vader van Jeanne Diele-Staal (1938) zat bij de Landwacht. De gevolgen van zijn foute keuze tijdens de oorlog draagt zijn dochter tot op heden. Daarom is Diele-Staal bewogen met het lot van kinderen van kalifaatgangers in Koerdische kampen. „Haal ze naar Nederland. Kinderen mogen nooit opdraaien voor de fouten van hun ouders.”  Bron: Reformatorisch Dagblad, 20 mei 2019

 

NSB-dochter wil kalifaatkinderen helpen

Het klinkt misschien wat vergezocht, maar kinderen van vaders die in de oorlog NSB-lid waren voelen zich verbonden met kinderen van IS-strijders. Ze hebben allemaal ‘foute’ ouders. Jeanne Diele-Staal, secretaris van de Stichting Werkgroep Herkenning, is zo’n NSB-dochter en wil vanuit haar bittere jeugdervaringen de kinderen die in de toekomst uit het IS-kalifaat terug naar Nederland komen, helpen.  Bron:  Omroep Gelderland, 13 mei 2019

Lees hier het online artikel van Omroep Gelderland

Lees hier het online artikel van Reformatorisch Dagblad

 

Na de bevrijding WO2 | Ik ben een kind van een NSB’er

Interview met Jeanne Diele – Staal, 13 mei 2019
Bronnen: Omroep Gelderland / 75 jaar vrijheid, op weg naar 2020 / YouTube


  • -

Oproep i.v.m. Masterscriptie: Ervaringen gevraagd van vrouwelijke NSB’ers

Ervaringen of verhalen gezocht van vrouwen welke lid waren van de NSB of het NS-regime op een andere manier steunden

Het maximum aantal respondenten is inmiddels bereikt. Oproep is gesloten per 30 mei 2019.

Beste lezers,

Voor mijn Masterscriptie aan de Universiteit Utrecht onderzoek ik hoe de geschiedenis van de betrokkenheid bij het Nationaal Socialistische regime van Duitse en met name Nederlandse vrouwen in de naoorlogse periode is gereduceerd en genegeerd.

Ik ben eigenlijk opzoek naar (verhalen over) vrouwen die bijvoorbeeld lid waren van de NSB of het Nationaal Socialistische regime op andere manieren hebben gesteund (secretaresses, zusters, et cetera). Ik ben zeer geïnteresseerd in bijvoorbeeld hun motieven om het regime te steunen, om lid te worden van de NSB /andere Nationaalsocialistische organisaties, activiteiten hiervoor, hoe zij zich bij Nationaalsocialisme / de NSB als partij en hun activiteiten voelden, na-oorlogse ervaringen, en meer.

In tegenstelling tot in Duitsland, zijn vrouwelijke ervaringen in Nederland eigenlijk grotendeels ondergesneeuwd. Vrouwen die het regime steunden, worden vaak afgedaan als óf slachtoffer, bijvoorbeeld van hun man of het regime, waarmee zij eigenlijk van hun actorschap worden beroofd, óf zij worden afgeschilderd als ‘buitengewoon’ kwaadaardig, sadistisch en zelfs monsterlijk. Terwijl er zoveel vrouwen zijn die niet zo gecategoriseerd kunnen worden. Er lijkt, zoals helaas nog te vaak blijkt in Nederland, voor genuanceerde ideeën of verhalen vaak geen ruimte te zijn.

Misschien kent u personen die kunnen of willen vertellen over eigen (vrouwelijke) ervaringen, of over moeders, zussen, tantes die op een bepaalde manier het regime steunden en niet makkelijk in een zwart-wit hokje te plaatsen zijn?

Natuurlijk zal ik zorgvuldig met de informatie omgaan en de vrouwen anoniem beschrijven. Omdat ik een discoursanalyse uitvoer, zijn ervaringen vooral van belang voor mijn onderzoek, en namen bijvoorbeeld niet.

Het maximum aantal respondenten is inmiddels bereikt. Oproep is gesloten per 30 mei 2019.

 


  • -

Jan Wagner – Puin en vriendschap

Dit autobiografische verslag werd ons toegestuurd door de schrijver Jan Wagner. Wagner is een Rotterdams kunstenaar wiens werk geïnspireerd is door de verwoestingen in Rotterdam ten gevolge van de bombardementen in WOII. Het boek is een verzameling van terugblikken op de mensen die voor Wagner belangrijk zijn geweest voor zijn persoonlijke en artistieke ontwikkeling. Interessant voor ons is vooral de beschrijving van het ‘foute’ verleden van zijn ouders en de gevolgen daarvan voor het gezin.

Maar zoals bij velen van ons is over het ‘foute’ verleden nooit meer gesproken. Niet door de ouders, maar ook zijn oudere zussen, die nog lid waren geweest van de jeugdbeweging, deden er het zwijgen toe. Een burn-out brengt hem ertoe om eindelijk de familiegeschiedenis in kaart te gaan brengen. Inzage in de dossiers van zijn ouders in het CABR was daarbij een belangrijk hulpmiddel.

 

2010 Uitgevers    ISBN 978-94-90951-46-7

Lees het online artikel naar aanleiding van dankwoord bij de presentatie van het boek.

Beluister het radio interview met RTV Rijnmond.

Website uitgever en product pagina : boek Puin en vriendschap


  • -

Tanja Wolterbeek is ambassadeur voor de vrijheid

Eindhoven is een ambassadeur voor de vrijheid rijker. Tanja Wolterbeek heeft vrijdag deze titel mogen ontvangen na haar lezing op het Sint Lucas.

‘Ik moet het allemaal nog even laten bezinken,’ vertelde de zichtbaar geëmotioneerde Tanja, ‘ik kan het gewoon niet met woorden omschrijven.’

De titel is extra bijzonder, omdat Tanja’s vader bij de NSB zat. Een achtergrond die vandaag de dag nog een diepe impact op Tanja’s leven heeft. ‘Ik heb het gevoel dat ik het bekend moet maken voordat ik een vriendschap aan ga met iemand. Dan is het uit de weg. Gelukkig zegt nu iedereen tegen mij dat het hen niet uitmaakt wat mijn vader heeft gedaan’

Gepubliceerd: Maandag 08 april 2019   Bron en Copyright: https://www.studio040.nl/

Lees hier het online persbericht

Zie ook onze eerdere berichtgeving met betrekking tot de documentaire: “Een onwaarschijnlijke vriendschap”


  • -

Koos Snijder – In de schaduw van Westerbork

In de schaduw van Westerbork is een ontroerende geschiedenis van Koos Snijder over de zoektocht naar zijn biologische vader. Het is een eerlijk, kritisch verslag over het gewone dagelijks leven in de context van een opvoeding door NSB ouders die een verkeerde keuze maakten.

Kamp Westerbork was vanaf de bevrijding in april 1945 de eerste maanden het toneel van vergelding op iedereen die daar geïnterneerd werd. Ze werden terecht of soms onterecht verdacht van collaboratie. Velen hebben maanden tot jaren moeten wachten op hun gerechtelijke afhandeling en uitspraak. In die periode werden onschuldige kinderen (o.a. Koos Snijder) geboren en stierven gevangenen aan mishandeling en ondervoeding.
Het boek is een kritische terugblik in het schuldgevoel van kinderen van foute ouders die zich voor bezetter en vijand dienstbaar maakten. Winnaars van oorlogen schrijven de geschiedenis en oordelen over goed of fout, de verliezers zwijgen. Tijdens de bezetting was de echte scheidingslijn tussen goed of fout niet duidelijk. Het kwaad is bij ieder mens latent aanwezig. Volgens de Canadese schrijver Michael Ignatieff is de enige geschiedenis die echt bestaat opgetast in het geheugen van overlevenden.

Website auteur: Koos Snijder

Website uitgever: Mijnbestseller

Dit boek is eerder uitgekomen onder dezelfde titel, auteur: Cobus Sandema (pseudoniem)
Recensie: lees hier


  • -

Oproep voor kleinkinderen van Duitse militairen

Gezocht: verhalen over Duitse opa’s

Een Duitse opa, je zal er eentje hebben of gehad hebben… Sinds de publicatie van ‘Mijn opa was een Duitser’ heb ik heel veel mensen gesproken over mijn Duitse opa. Het boek leverde heel veel positieve reacties op, naast heel wat ellende. Zo nu en dan geef ik een lezing en iedere keer vraag ik mij af wie ‘net als ik is’. Slechts een enkele keer geeft iemand toe ook een opa uit Duitsland te hebben, maar het blijft gevoelig. En toch wil ik wat met het thema. Voor een serie korte verhalen ben ik op zoek naar kleinkinderen van Duitse militairen en Nederlandse vrouwen (en natuurlijk Duitse Helferinnen en Nederlandse mannen, ze bestaan!). Ik wil graag in gesprek om jouw verhaal te noteren, online te publiceren en misschien zelfs tot een verhalenbundel te maken. Liever anoniem? Dat kan altijd. Ik wil een breed beeld van ons neer zetten. Want heel veel van ons worden nog te vaak ‘afgerekend’ op die ene opa.

Thema’s waar ik vragen over wil stellen zijn breed en misschien niet altijd even goed te beantwoorden. Zelf denk ik in de volgende richtingen: Hoe ga jij om met Bevrijdingsdag, de voetbalwedstrijden Nederland – Duitsland, het verleden in het algemeen en de oorlog in het bijzonder, was opa een last of juist niet? Wat leverde opa op? Was hij een verrijking? Kreeg je contacten met Duitse familieleden of juist helemaal niet? Had je leven er anders uit kunnen zien zonder die opa?

Kortom: wat zijn onze ervaringen als ‘derde generatie Duitse Nederlanders’? Ieder verhaal is natuurlijk uniek en altijd interessant om te horen. De afgelopen jaren heb ik gemerkt dat gesprekken met ‘ons soort mensen’ een aparte dynamiek kan hebben, met een soort eigen taal en eigen beeld van de oorlog. In mijn optiek hebben wij een bijzonder verhaal dat een breder publiek zou moeten kennen en beseffen. Ik meen dat wij iets te melden hebben, een verhaal aan anderen moeten vertellen. Oorlog lijkt wel zwart-wit maar, net als liefde, is dat het niet. Wij als kleinkinderen staan door de tijd verder van de oorlog af als onze ouders. Wij waren te jong om de naoorlogse periode van wederopbouw mee te maken, maar wij zijn wel opgevoed met verhalen over de oorlog en onze familie. Laten we deze verhalen delen.

Interesse om mee te doen? Leuk! Zullen we afspreken? Dat kan via lexiebabe[at]ziggo.nl of via  http://www.alexdekker.nl/


ARCHIEF

ZOEKEN

EnglishGermanFrenchDutch